Simdi Her Yer Mavi…

0
53

Sigaram yok bu gece elimde bana eslik edecek. Ayni sarki çalip duruyor hani güzeldim ben o yazlar kadar zamaninda yazin bu kadar aglamak yoktu diyen sarki.

Geçmise dönüp bakiyorum. Ama gidenlere degil arkamda biraktiklarima. Sonra bir bakiyorum arkamda hiçbir sey yok. Ben her seyi bu kadar yanima mi almisim, yoksa hep bir yerlerde mi birakmisim diyorum.
Sorularim hep bu satirlarin her bir saniyesi öncesine kadar. Ben ne ara bu kadar gelecekten ümidimi kesmisim de güzeldim ben o yazlar kadar zamaninda diyorum. Kim bilir daha önümde kaç yaz bekliyorken hemde beni. Hangi ara bukadar kendime yetecek kadar büyümüstüm ben. Ya da kendime yetemezken büyüdügümü sanarken.

 

Ellerim hala küçücük, gözlerim hala ayni renk bakiyor ama eskisi kadar güzel gülemiyorum. Sonra bir ses yankilaniyor kulaklarimda umarim bu gülüslerini hiçbir zaman kaybetmezsin diyen bir ses. O anlarda tebessüm ediyorum sadece kendi kendime. Sanirim artik bu bile umrumda degil.

Sonra yollarda, evlerde, sehirlerde her yerde avare avare gezerken birden bire Saraya girdgim için mi bu kadar bocalamam diyorum kendime. O anlarda keske Prenses olsaydim diyorum. Eger öyle olmus olsaydim belki bukadar zorlanmazdim Saraydaki yasama. Hakkim olmadigi halde sahiplenemezdim bir Sarayi bukadar. Sonra diyorum ki belki baska bir Saraya gitmeliyim oranin kurallari, yasam tarzlari belki burdaki kadar agir degildir. Yine çelisiyorum kendimle. Prenses olamayip gittikten sonra o Sarayin kösetasindan ne farki olacak ki diyorum.

Bu kez sadece elim kolum degil, kalbimle aklimda bagli. Çözmeye çalistikça kendi içimde kördügüm oluyorum. Ve bagli oldugum her seye daha çok karisiyorum. Ufacik bedenimde o kadar agir yükler tasiyorum ki sirtimdan aldigim darbelere aldiris bile edemiyorum. Ara ara nefesimin kesildigini hissediyorum. Rabbim al artik canimi diye ellerimi açtigim gecelerin sabahlarina uyaniyorum. Ama bana kalbin temiz diyorlar Rabbim sen neden duami kabul etmiyorsun diye korka korka isyan ediyorum istemeyerek olsada.

Inançli tarafim agir basiyor. Sonra hamdediyorum. Inandigim ne varsa onlarin pesinden gidiyorum. Dogru ya da yanlis umursamiyorum. Inanmak yetiyor benim için. Çünkü ben inandigim her seyi cani gönülden istiyorum.

Kendimle yüzlesmeye çalisiyorum. Ne kadar komik degil mi ? Kendimle diyorum sanki benden geriye ne kaldiysa? Kalanlarla idare edemem heralde bu halde olmama neden diye üste çikmaya çalisiyorum. Baksana bunu bile elime yüzüme bulastiriyorum.

Yinede engel olamiyorum, umutsuzca ama umutla bekliyorum. Bir gün günesimin inandigim daglarin arkasindan dogmasini. O günesin dogdugu günün sabahi ohh be koca bir kabusmus bunca yil diye sevinçle uyanmayi…

Sarkiyi kapattim. Canim fena halde sigara istiyor. Uyumaliyim heralde hem ne de olsa artik mevsim yazdi günes muhakak dogacakti. Belki o günes benim olacakti kim bilir? Olamaz mi?
Olabilir.
Bazen olur…

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here