Son Mektup

0
241
Bulut..
Bunu bir mektup gibi dusun. Gitmesi icin yazilmis ama gitmesi gerekene hic ulasamamis bir mektup gibi..
Bilmiyorum, umursamiyorum benim hakkimdaki dusuncelerini. Belki umursamaz belki de en icinden gelenlerle yaziyorsun bana ama.. Bilmiyorum iste..
Ben ise sadece yaziyorum baska yapacak hic bir seyim yokmus gibi. Aslinda gercektende yok.. Aa dur bi rakimi tazeleyip geleyim, bekle beni.
Geldim, nerede kalmistim? Dur bi bakayim. Baslamamisim bile.. Sona giden biri icin baslamak ne acaip bir kelimeymis simdi farkettim bunu.
Merak etme sana boyle ic karartan seylerle dolu bi mektup yazmayi dusunmuyorum. Cok silip tekrar yazdim bu satirlari. Baktim ki aslinda her sey ic karartiyor benim hayatimda. En iyisi yazmamak mi dedim.. En iyisi en basindan baslamak heralde.. 
Yalansiz, masum ve durust bir yazi olmasini diliyorum..
Turkiyede dogdum fakat her ailenin kucuk cocugu gibi yetistirilmedim. Firsat olmadi aslinda. Suclamam kimseyi bos yere..
Cocuklugum biraz anormaldi fakat bunu ben istemedim. 
Agustosu hic sevmeyen, saat 3u 2 gecmeden uyumayan bir cocuktum. Korkardim karanliktan. Cok uzun sure yalniz kaldim karanlikta. Ustumde 3 katli bir binanin moloz yiginini tasidim o karanlikta. Aglayamadim bile, sadece durdum. Oldum sandim ilk once, “Demek olmek boyle bir seymis. Sonsuza kadar karanlikta mi kalacagim? diye sormustum kendime.. Hayir sadece karanlikta kalmayacakmisim. Ertesi gunu o agustos sicagi ve yasamini yitiren insanlarin agir kokulari coktu o karanliga. Gunduzum hic olmadi. Cigliklar kesilmedi hic. Ben ise sadece durdum oyle.. 
O gun buyudum, koca adam oldum.. Yillarca hep arkada duran suskun cocuk rolu yaptim. En cirkin yurtlarda kaldim, en kotu muameleleri gordum. Ama ben role devam ettim.. 
Cok arkadasim olmadi. Sevdiklerim tabiki oldu. 
Ilginc bir tanisma hikayemiz yoktu. Aslinda tanisma hikayemiz yoktu. Nerede nasil tanistik ikimizde hatirlamiyorduk. Sanki gozumu ilk actigimdan beri oradaymis gibiydi. O” da bilmiyordu nasil tanistigimizi. Seviyorduk birbirimizi iste. Istanbula, Kadikoy sokaklarina yazdik butun askimizi. Ayri yerlerde yasasakta sik sik bulusurduk. Sonra ben Istanbula tasindim. Hayatimda aldigim en dogru karardi. Tam 6 ay kaldim Istanbulda.. Ev tutmustum kendime ve hayatimin en mutlu bolumuydu. Bilirsin iste O gelirdi bana, birlikte uyurduk. Ben gidemezdim ama aramizda kalsin ben de takip etmistim onu.. 
Bir cok seyi O sevdirdi bana. Kitap okumayi mesela.. Kahveyi de O alistirdi.. Kahvalti yapmazdim ben hayatimda.. Yine O sevdirdi tabiki de. 
Peki ne oldu da boyle guzel bir sey son buldu? 
Kitap okurken haz alirsin, maceralara girer, kahramanlarla konusursun. En sonunda alinmasi istenilen fikri alirsin ama kitap bitmistir. Benim hayatimda boyle oldu. Ben onunlayken degisme surecine girdim, buyuk bir ask duydum ona karsi, yeni aliskanliklar kazandim. Tam olmasi gereken biriydim ama kitap bitti..
Kitap bitince fikir isledi beynime.. Fakat cok gecti. Birakip gitti beni.. Aslinda ben biraktim. Tek gitmesine izin verdim..
Surekli kendi kendimle konusan biriyim. Aslinda Onunla konusurum. Duyarsa ne ala..
Sabahlari hep hirkasi uzerimde, iceriden gelen cay kasigi sesiyle uyanirdim.. Cok guzel gunlerdi..
Simdi ise o hirkayla her gece boguldugumu goruyorum ruyalarimda.. Kolunun icindeki seni sonsuza kadar sevicem yazisini gorememek koyuyor insana..
Insana en cokta O” gidince aldigi kitabi bir kenara atip okuyamamak koyuyor.
Insana en cokta o kitabin icinde ki uzun zamandir farketmedigim yazdigi son mektubu gorunce koyuyor.. 
Insana en cok Onunlayken farkina varamadigin seyleri ogrenince koyuyor..
En cok, en cokta ihtiyaci oldugu anda yaninda olamadigim ve Onun bana kopek gibi ihtiyaci oldugunu ogrendigimde koyuyor.. 
Insana en cok ne koyuyor biliyor musun Bulut? 
Insana en cok O olurken yaninda olup elini tutamamak koyuyor..
Insana en cokta bunlari O oldukten uzun zaman sonra ogrenmek koyuyor…
Bilmiyorum dogru mu yaptim, yanlis mi.. Sadece ondan hastalik kaptigimi anlamasin diye gitmistim. Fakat biliyorum ki bu yaptigim daha da yakti canini.
Keskelerle dolu bir hayat, pismanliklarla dolu anilar.. Bak bi de dedim en basta ic karartan seyler yazmicam diye.. Napalim sende boyle kabul ettin beni. Her ne kadar etmesende.. Biraz ara vermem lazim. Rakimi da doldurayim hem.. Geliyorum simdi.. 
Geldim, veda edip gideyim. Bitsin artik bu cile dedigini duyar gibiyim.. 
Neden yazdim? Hic bir fikrim yok. Sadece sona yaklastigimi hissediyorum.. Ben oluyorum tribi falan degil bu. Gucum kalmadi artik hissediyorum. Ilaclarimi birakali zaten cok cok uzun zaman oldu.. Eski halim yok, kalmadi.. 
Beni hic tanimadin. Bende seni tanimadim. Ama sende Onun gibisin, sanki hep vardin.. Bu hissi yasattigin ve Onu hatirlamami sagladigin icin tesekkur ederim. Eger hatirlatmasaydin ve ben o son mektubu bulamasaydim gercekten eksik kalacaktim.
Artik tamamim.. Sana yuzumde guzel olmasada bir gulumsemeyle veda ediyorum..
Hoscakal.. 🙂

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here