Sonbahar

0
380
Yapragin yere düsmesiyle basladi aslinda hikâye. Mevsimi Sonbahar, kurumus yapraklar umudu oldu. Herkesin aksine hüzünlü bulmuyordu sonbahari. Ne de olsa onun mevsimiydi..
Mutlu bir çocuktu, her seye ragmen hayatla barisik…
Ama büyüdükçe azaliyordu bu mutluluk. Hayat onun bu mutlulugundan mutlu olmuyordu, istemiyordu sanki onu… O da farkindaydi bunun. Her defasindan siniyordu, bir sürü engeller koyuyordu önüne.
Onun için hayat bir savasti oda savasçi… Ama bu savasta kiliçlar, ordular yoktu. Herkes tekti, kiliçlarda düsünceler… Bunlarla savasmak daha zordu. Engellenemezlerdi. Kim susturabilirdi onlari, kim ortayi bulabilirdi?
Bu savasta ya kazanansin ya kaybeden. O çoktan yenilgiyi kabullenmisti. Savasacak gücü kalmamisti artik. Yaralari agirdi ve en ufak darbede kaniyorlardi.
Hayat zorunlu kilmisti yenilgiyi…

Yenilmisti evet, vazgeçmisti… Hayatin adil olmadigini ve asla olmayacagini bir kez daha anlamisti..
Her mevsim hüzünlüydü…
Artik Sonbaharin kurumus yapraklari bile umutlandirmiyordu onu.
Artik hiçbir seye ait degildi. Mevsimi Sonbahara bile…

 

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here