Sonra Çikageldi Hayat!

2
162

Bulutlar lacivertin en koyusuydu!

Ben ise renksizdim…

Deniz köpürüyordu…

Ben ise durgundum!

Dinlenen en gözde parça ugultuydu!

Ben ise sagirdim!

Tenimi islatiyordu gökyüzünün gözyaslari,

Ben ise kuruydum!

Çok karamsardim, bunalimdaydim.

Yemez içmez olmustum, gergindim.

Her seye ve herkese tepkiliydim.

Üzgündüm sürekli, mutsuzdum.

Mutlu olmaktan yana umutsuzdum.

Gün isigina düsman, geceye dosttum.

Daima bitkin ve daima yorgundum,

Iyi ve güzel nedir unutmustum.

Soyutlanmistim somuttan…

Sevgisizdim, saygisizdim.

Kiriciydim ve kirilgandim.

Savunmasizdim ve saldirgandim.

Yaniyordu ruhum ve nursuzdum!

Uyusuktu bedenim pervasizdim!

Düsünmekten usanmistim!

Umutsuzdum ve umarsizdim!

Kalabaliklar içinde yalnizdim!

Belki düsteydim belki baygindim!

Belki de ölmüstüm!

Sonra çikageldi hayat!

Önce günes dogdu, gök açildi birden!

Renk geldi tenime ve ruhuma,

Deniz duruldu birden, köpükler dagildi!

Ugultu parçasi listenin en dibine düstü!

Artik en ünlü sarkici kustu!

Günesle dost oldum yeniden,

Uzun uzadiya anlatmaya gerek yok,

O kadar hizli gelirmis gelmek isterse…

Onun için uzun uzun anlatmaya gerek yok!

Hâlbuki ben küsmüstüm, ya da düs görmüstüm.

Ben ya bayilmistim, ya da ölmüstüm!

Sonra çikageldi hayat!

A.Tolga AKPINAR

2 YORUMLAR

  1. Merhaba =)

    Her karanligin bir aydinligi vardir…iste siirde bunu böyle dile getirmis.

    Kalabaliklarin içinde yanliz kalmalar,soyutlanip sevgisiz birakilmalar,elbet hayat çikip geliyor bir yerden.Kaleminize saglik…

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here