Suheda ya Nispeten – 2

0
66

Düslerimin kayboldugu yerlere eskileri aniyorum simdi açtim bir büyük rakimi içten içten ofluyorum halime yanmasi  mühim degil yansin yüregim önemi  yok ama kalbimin serzenisleri  can yakmadan da öte  içim  aciyor  simdi sensiz dahada sessiz ve  karanlik sokaklar  korkuyorum yarina garantisi yok kimsenin ama  ben kendimi  her an  intiharlara sürüklüyorum  pencereden  her disari baktiginda  yol gözlemekten  yoruldu gözlerim

Kendimi zehirlemekten bile zevk alir oldum sevdigim  issizlik dolu hayatim  kimsecikler  yok artik  bana seni çok özledim diyen birileri bile yok artik  yalnizlik ne kadar zordur bilirmisin sen yada kendimi ufacikken yetim bir cocuk gibi soguklarda disarda kalmis gibi hissetmeyi  

Çaresiz ellerin sanki  kelepçelenmisçesine bir  mahkumiyet e zorlaniyorsun 
Elbette  hayata sövecegim
MUTLULUK  BANA HEP UZAK OLMUSTU ZATEN…..

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here