Tecrübe – Tecrübe edinmek…

0
75

Bazen sevmek, çok sevmek yetmiyor bazen ve bazen öyle anlar geliyor ki kelimelerin sessizligine bürünüyor ve kurdugun cümleleri bir tek sen duyuyorsun bir tek sen.. Halbuki kalbin nasilda haykiriyor tüm duygularini su gibi bütün berrakligiyla.. Yalnizliginin sirdasi o soguk duvarlara.. Ve çogu zamanda hayati anlayamiyorsun kaybolup giderken derin maviliklerinde.. En sonunda “oluruna biraktim artik her seyi” diyorsun ve yorgun bir savasçi gibi çekiliyorsun aldigin yaralarla adi ask olan bu soguk cepheden. Kalbin gücünü kaybetmis mücadeleye tahammülü kalmamis artik yeniden yenilmeye, yeniden keskeler biriktirmeye ve yeniden yasarken ölmeye..

Mutluluk, huzurdur artik tek istegi bu yorgun bedenin.. Denizin kenarinda oturup bir tahta iskemleye öyle kalmak belki de saatlerce.. Günesle isinip denizin kokusunu çekmek içine ve sonsuzluguna dalip gitmek öylece.. Yani huzuru hissetmek ruhunda.. Mutlulugu yakalarsin bazen kuslarin civiltisinda, baharin pembeliklerinde ve kimi zamanda çocuklarin o tatli gülüslerinde.. Oysa mutluluk bazen de uçan bir balon olur elimizde.. Sikica tutmadigimizda degerini anlamadigimizda gökyüzüne süzülüp kaybolan..Yasadikça elbet hatalarimizda gelecek pesimizden bizi takip eden gölgemiz gibi.. Hep demez miyiz “bundan sonra hayatima yeni bir sayfa açacagim” diye.. O sayfayi siyah renklerle asla kirletmemektir istegimiz.. Süslemek pembelerle, mavilerle, yesillerle.. Yani sevginin mutlulugun renkleriyle.. Süsleriz de yeri geldiginde bazen pembe bazen mavi olur bu sayfa.. Ama nedense siyahlar biz istemesek de bulasirlar güzel dünyamiza. Çikartsak da onlari izi kalir orda. Çünkü yoktur ki yasananlari silen, unutturan bir sihirli silgi. Ama onlarda biraktiklari izlerle, kirlerle büyütür bizi hayat defterimize bir not ekler adi tecrübe olan bir not..

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here