Umut – Umut Et Yeter

4
80
Günesin dogusuyla isindi tekrar kalbimin en ücra köseleri. Uyanma vakti!
Her yeri güne gülümseyerek baslayabilmenin verdigi mutlulugu baska ne verebilir ki? Geceden kalma umutlarimi yatagimin üzerinden toplamaliyim artik. Umut… Nasil da güzellestirir düsünceyi. Nasil da insani “insan” yapar. Penceremin kenarinda kanat çirpan sey de neyin nesi? Ya kalemi kagida her vurusumda çikan o sihirli ses?
Içimdeki umudun yansimalari…
Nasil penceremin kenarindaki kus kanatsiz düsünülemezse, insan da umutsuz düsünülemez. Nasil ki insan ruhsuz yasayamazsa, onsuz da yasayamaz. 
Tohuma can veren su misalidir, umut. Ilkbaharlarimda açan bir çiçek, çiçegin üzerinde gezinen bir kelebek, gökyüzüne salinmis bir uçurtma… Yolunu kaybettiginde, yön gösteren parlak yildiz belki. Yataktaki halsiz bedeni ile ölümle bogusan yasli teyzenin elinden tutan küçük çocugun yüzündeki tebessümdür umut. Kalbimin en ücra köselerini isitan o günes belki de… Ve beni bu sicacik yatagimdan kaldirabilecek tek güç.
Ben bu düsünce denizinde bogulup giderken; zaman, bardaktan dökülen su olmus, akip gitmis.. Geç mi kaldim yoksa hayata?
Artik kalkmaliyim,
Bu sebepsiz mutlulugumu, ve umutlarimi yanima alarak, ilk adimimi atmaliyim güne…
 

4 YORUMLAR

  1. ruhumun dehlizlerindeki minik kipirtilari duymami sagladi açikçasi her yeni dogan günes binbir umutla gülümser bize 🙂 basarili bir yazi çok hosuma gitti

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here