Uzattigimiz Elleri Kirmayin – 112

0
52

Yardim etmeye gittigi insanlar tarafindan bu hale getirilen 112 çalisanini, ibret-i alem için herkesin gözüne sokuyorum !!
Bu satirlari sana ne biricik evladin olarak ne de azmi ve basarisiyla gurur duydugun,meslegini tam da içinde yeserttigin merhametiyle yapan bir insan olarak yazmiyorum.Ilk defa isyanin esigindeyim anne.Ben artik her sabah isine bir yaraya daha merhem olma umuduyla,heyecanla g

iden deli bir yürek degilim

Bu satirlari sana insanligi sömürülmüs,merhameti kara bir buluta teslim olmus ezik yürekli bir saglikçi olarak yaziyorum.Ellerim titriyor yazacaklarimin korkusundan.Içimde koca bir burukluk.Yüzümde dünden kalma bir tokat izi ve gözlerim isigi sönmüs eski bir fener gibi..

Ben artik hayat kurtaran fedakar bir el degil miyim anne..?Aynen böyle haykirdi bugün senin yaslarinda bir teyze bana. Yetmiyor muyum artik?Bilgim,becerim,azmim,cesaretim mi azalan yoksa kendime olan güvenim mi?

Aci ambulans sirenleri arasinda bir vakaya gittim bugün.Ses öyle derinden etkiliyordu ki bekleyenlerin acisini içimde hissettim.Ama önümüzde giden onlarca araç duymadi bile.Kulaklarini gafletin sisli örtüsü kaplamisti sanki.Yol vermediler.Asip geçesim geldi tüm engelleri.Tüm duymazliklara inat bizi bekleyen hastanin acisiyla bagirmak istedim.Hatta mümkün olsa yalvarmak.Uzun süren cehalet savasindan sonra hasta adresine ulastik.

Henüz hastayi bile göremeden iki kisi hakaret etmeye basladi.’’Neden geç geldiniz’’diye bagiriyor ama soru sorduklarinin bile farkinda olamadiklari için cevabi duymaya tenezzül etmiyorlardi.Ben artik onlarin gözünde kendi ipini çeken bir cellattim sadece.Daha ne oldugunu bile anlamadan birisinin kocaman elini,meslegimin agir yükünü tasidigim küçücük omuzlarimda hissettim.Sarsilmanin etkisiyle kafami duvara çarptim.Acidi anne..Kafam çok acidi..Ama yüregim daha çok..Sen olsan,oksasan basimdaki yara geçerdi,ya yüregim..

Halbuki o benden çok daha önce varmisti onlarin yanina.Hastalarinin acisini taa derinden hissetmisti.’’Uzaktan geldim’’diyemedim.Gözlerinde öfkenin atesini görüp korktugum o insanlara göre ne kadar uzakta olabilirdim ki…??

‘’Acil durum gözetmeksizin,her

vaka için ambulans çikarilmasini isteyen duyarli(?) yetkililerimiz yüzünden ambulans kalmiyor,ben kostum çok uzaklardan’’diyemedim.’’Senin acinla çalan sireni duymazdan gelen insanliga inat ben taa içimde hissettim ama sen duymadin’’diyemedim.

Yüregimi taslarla ezdiler,canimi yaktilar ama durmadim anne.Hastanin yanina gittim.Gözlerinde ‘’yardim et‘’diye yalvaran küçücük bir çocuk masumiyeti gördüm.

O an siliverdim aklimdan herseyi.Ben o eli tuttum.Kendi yürek yaramdan kurtulurcasina söküp aldim bedeninden acilarini.Minnet dolu bir çift bakis,iyilik dolu iki tatli sözdü hikayenin sonu..

Sen üzülme anne..Bakmaya doyamadigin gülyüzlünü soldursalar da,dokunmaya kiyamadigin kiymetline tereddüt bile etmeden vursalar da,kirilmasin diye lal oldugun yüregimi en agir sözlerle yaralasalar da sen üzülme..Ben sende gördüm merhameti kucaklayip insanlara sunmayi..

Azmin sadece iki elimin arasinda kosmayi bekleyen cesur bir adim oldugunu ilk sen ögretmistin bana.Ben hayat kurtaran cesur bir adimim simdi.Ama yine de;tip ki küçükken mahallede beni döven çocuklara söyledigin gibi onlara da söyle anne…

‘’YAPMAYIN..!! O SIZIN KARDESINIZ…..’’

                                               
 
bu satirlari facebookta hastane cafe adli bi gruptan aldim 
tüm saglikçilar adina yazildi bu satirlar bende bi saglikçiyim
ve su an için yapabilicegim tek seyin burda paylasip insanlari bilinçlendirmek olabilecegini
düsündüm. lütfen uzattigimiz elleri kirmayin! 

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here