Varsin Sarsin Beni Ömrümce Azabin Kollari…

4
227

Varsin sarsin beni ömrümce azabin kollari…

Varsin aydinlanmasin kafamin içinde ki sis ve kalsin öylece karanliklarin gölgesinde…

Memnunum ben hayatimdan… Alistim ne de olsa yenilmislige, esitsizlige, eziklige…

Bela mimarinin seçtigi arsa da varsin tükensin ömrüm her ne kadar içimde bir umut isigi olsa da… Her ne kadar yorgun olsa da kaderim, aglasa da duygularim, bitmek tükenmek bilmeyen bekleyisim son bulsa da ansizin issiz bir günde, yine de yoktur sikayetim…

Alinyazimdir diyerek küsmedim hayata, belki güler bir gün bana hayat diye…

Sessizdim… Yalnizdim…

Etrafimdakilerin yoklugu degildi yalnizligimin sebebi…

Bendim… Duygularimdi… Gülüsümdü kimsesiz olan… Hayallerimdi yoklugunda yikanan… Bedenimdi aydinliktan öksüz… Ruhumda ki buram buram “yalnizlik” kokusuydu, bedeninden uzak, ruhunda çivili kalan…

Hiç gülmedi sans bu bedene… Hiç açmadi solmus çiçeklerim… Saçmadi su Fani Dünya da bikmak bilmeyip her gün dogan günes isiklarini bana… Islanan gözyaslarim hiç dinmedi “yasam” denen su öyküde…

Hayattan muhacir bir sekilde harcadim anlamsiz zamanlarimi, düslerimi gerçeklestirememenin verdigi küskünlükle…

Saplanmis bedenimin her kösesine hançer gibi kirginligim… Ve saklanmis haksizlik mühürü her bir hücreme…

Bir çiçegin açmak için sebepler buldugu gibi yasamaya dair sebepler bulmak için yasiyorum sanki… Bir sebep ariyorum her daim… Yüregime su serpecek, yaralarimi dindirecek bir sebep… Fakat bulamiyorum…

Yine de memnunum ben hayatimdan… Yikilmak istemiyorum yine acimasizliklara karsi…

Disi insan görünümlü fakat içine dogru kapanmis bir nesneyi temsil ediyorum bazen…

Saklambaç oynarcasina bir görünüp bir kaybolan günes gibi kayip denizde buluyorum bazense kendimi…

Her aksam basimi yastiga koydugumda, firtinali bir limandan bugulu bir gemiye binip sessiz sedasiz yola çikan azap denizine dogru savrulacagimi bilerek süzülüyorum baktigim her noktaya, hakedermiscesine tüm haksizligiyla…

Olsun diyorum içimden… Varsin küssün, gülmesin bana hayat, ben hayata küsmedikçe…

Hayat denen karanlik kuyuda savruldum hep solmus bir yaprak misali, bir o yana, bir bu yana…

Umutlarim kirik…

Yorgun duygular…

Yine soguk…

Yine firtina…

Yine bugulanmis dünya denen sahneye ürkek bakan bakislarim…

Anilarim öylece hayallerine dalar olmus…

Içimde büyür olmus o anlamsiz burukluk…

Mutsuzlugumun resmini çizer olmus her gün hüzün ve kederim…

Nasil dayansin buna garip gönlüm?

Ama yine de olsun…

Varsin sarsin beni ömrümce azabin kollari…

 

Aylin_

4 YORUMLAR

  1. azabin kollarina teslim olacak kadar çaresiz olamazssin aylin, gel sen bu fikri bir daha düsün… biraz kesfe çikarsan hayatta yan yollar kesfedebilirsin =)

    kalemine saglik

  2. yaziya yaptigim yorum biraz yavan kaçti galiba=))azabin kollarindan kurtul bana gel kuzuuuuuuuuuuuuum haha:)çok güzel olmus yazi duydulandim.yeni yazilarini sabirsizlikla bekliyor oliciiiiim=)

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here