Vitrin…

0
91

Vurdumduymazdim bugün yine eskisi gibi. Caddede yürürken geldi aklima en son ne zaman kaymisti yildiz ve en son ne zaman umut etmistim… Vitrinlerdeki mankenlere baktim hepsi uzaklara dikmislerdi gözlerini, fark ettim… Sanki alikonulmuslardi bir metrekareye… Ve ne kadar sik dursalar da hep, Ve önünden geçen herkes imrense de hallerine, acilar kapliydi yüreklerinde… Ama gizlemek zorundalardi çektikleri acilari… Susturulmustur, susmuslardir ve susacaklardir ebediyete dek… Aslinda farkimiz mi var, biz vitrinde degiliz de ne haldeyiz dedim bir an… Göz göze geldim sonra bir kez daha. Umutlandim, bir an dedim ki siz orda ben burada, kusura bakmayin ama bana elveda… Siz orada imkânsizken ve ben disarida imkânim varken… Utandim tabi biraz sanki nispet edermisim gibi son bakisimda. Çaresizlik, elden gelen bir sey yoktu onlar adina. Ve ilham olmuslardi bana. Yol aldim sevdalardan, ah neler neler gördüm. Yikik duvarlari kalbimin geleni gideni belli degildi artik… Tanidik bir yüz aradim yürümeye devam ettigimde. Hani ihmal etmistim birçok dostu düstügüm zamanlarda…

Dilenciler sagli sollu ekmek parasi derdinde. Bense kalan ömrümün… Kalan benligimle tebessüm ettim nedense hiç daha önce görmedigim saticiya. Satiyordu ekmek parasina. Bense devam ettim kaybettiklerime inat kaldigim yerden ömrümün yok pahasina…

Sessizdim kalabaligin gürültüsünde. Yalnizdim binlercesinin dibinde. Kirilgandi yazlik pabuçlarim bile ve evde birakmistim. Tip ki geride biraktiklarim gibi ara sira özlenmekte. Geride biraktiklarim gelecegime köprü olsa keske dedim ardindan…  Imkânsizdi yalvarislarim, duygusuzdu bakislarim, tembeldi iç çekislerim, vuslatti aldanislarim kimilerine göre hep. Zaman ve mekân sikintisi çektim derin bir nefesle. Hiç fitleyememistim dogru zaman dogru mekân ve dogru olani…

Ve devam ederken yürümeye takildi gözlerim. Tiyatro varmis günlerden yarin, afisini gördüm simdi. Hayatta üstlendigim rolleri sahnelesem bunlara bile bin basarim. Tebessüm ettim. Zaten ne roller üstlenmistim, animsadim ardindan. Ailemin en küçük yaramaz çocugunu oynadim yillardir. Ve ilaveten ögrencisin dediler oynadim. Derken genç rolünde buldum kendimi. Ardindan sevgili… Ne yakistirmis o rolü kendime. Bütün varim yogumla sahnelemistim uzun süre.  Hep deliler gibi kosulsuz sevmeyi üstlendim nihayetinde. Ve becersem de alkisi az oldu nedense. Gitmeye yeltendim kirik bir kalpti elimde kalan. Iste gitmeye yeltendigimde her defasinda ancak bilindi degerim. Ama gitmem gerekti affedin…

Aksam karanligi çökünce sehre sehri bir yudumda içtim. Katiksizdi tadi sihhatsizdi umursamadim. Yillarin yikamadigi Safinaz Hanim gördü pencereden. Varim ben de varim bu oyun içinde der gibi. Her defasinda ki gibi dedim ki kendime, yillar geçse yaslansam ben de, birçok sevdigim intikal etmis olsa ahrete ve ben kalmis olsam tek. Zorun en zoru tikandim. Megerse bu dünya sevdiklerin varsa ancak anlamli imis anladim…

M.Tuna SELEK

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here