Yalniz Degilsiniz

0
76
              
    Her gün oldugu gibi programinin  hazirliklarini yaparken yardimcisi ona bir mektup verdi. Mektup almayali uzun zaman olmustu.
   Kendisi  yerel bir radyoda program yapiyordu.Yayin günleri hafta sonuydu. 
  Mektup sahibinin adi “Yalniz” di.  Programinda dinleyenlerden gelen hikayelerde yer veriyordu. Bu da onlardan biridir diye düsündü.
 
Merak ettigi için açilisi mektubu okuyarak basladi:
– Merhaba sevgili dostlar, bugün bir mektup aldim. Bu çagda böyle insanlarin olmasi ne güzel.
“Ben Yalniz, uzun zamandir tekerlekli sandalyedeyim. Siz saglikliyken bu güzel havalarda evinizde otuyorsunuz. Neden? 
Kendi yorumunu ekledi:” bazen insanlarin çok isi olur vakit bulamazlar.Okumaya devam etti.
“Bana çarpan kisi çoktan kisi belkide çoktan çikti ama ben hapisim. Kendi basima disari çikmama imkan yok.
Evim üçüncü katta asansör benim kullanmam için uygun degil. pencereden seyrediliyorum insanlari mutlular aileleriyle ben kaderime kahrediyorum. Bazen bakicimla gezmek için komsulardan yardim isterdik. Sag olsunlar merdivenlerden indirirlerdi beni. Ama kendimi bir yük gibi hissederdim. 
Parka gittigimizde pek insan olmazdi. Yürümeli, kosmayali bisiklet sürmeyeli  kim bilir ne kadar uzun zaman oldu.
Okumakta zorluk çekiyordu, bogazi dügümlenmisti sanki. Ara verdi. Bugüne kadar çok mesaj okumustu ama bu kadar zorlanmamisti.
“YALNIZ”  bakicisini beklerken programi dinliyordu. Sonra sandalyesini mutfaga sürdü, tezgaha güçlükle uzanip biçagi aldi. Artik yasamaya tahammülü kalmamisti. Tam sirada  sirada bakicisi içeri girdi zorla biçagi elinden aldi. tezgahtan uzaklastirdi.
Programin süresi az kalmisti ama  herkes sonunu ögrenmek istiyordu. Okumaya devam etti:
“Yanimizdan aileler  geçerken bebek  arabalarina bakardim, onlardan tek farkim büyüdüklerinde adimlarini kendi baslarina atabilecekler.
Benim öyle bir sansim yok. 
Tüm kaldirimlar , otobüsler biz evde kapali kalalim diye yapilmis sanki.  
Son sözüm özgürlügünüzün kiymetini bilin.”
Mektup bu satirlarla sona eriyordu. Aglamamak için kendini zor tuttu. 
Daha sonraki günlerden “yalniz” benim diye bir çok sayida mektup geldi radyoya , kendi dertlerini anlatiyorlardi.
Tam , programina hazirlanirken  deniz kiyisinda bos bir tekerlekli sandalye bulundugunun haberi geldi. Acaba o mu? diye aklindan geçirdi.
Ama bunu bilemezdi. Ayni gün bir ziyaretçi “yalniz”in  bakicisi oldugunu söyledi. Onu tanistiracagini söyleyince çok heyecanlandi .Hiç tereddüt  etmeden birlikte gittiler  taksiye atlayip. 
Dar sokaklardan , dik yokuslardan geçtiler. Eski bir evin önünde durdular.  Asansörle 3. kata çiktilar. 
Eve geldiklerinde pencerenin  önünde duran sandalyeyi gördü. Pencere açikti , korkarak yaklastilar 20 li yaslarda bir kiz otuyordu. Birbirlerine sarildilar. Uzun uzun sohbet ettiler.  
Onu hastaneye götürdüler.  Tedavi boyunca destek oldu.
Iyilestikten sonra ilk isi bir bisiklet almak oldu. Parkta gönlünce gezdi.
Radyoda programa basladi. Adi ise ”  YALNIZ DEGILSINIZ” di.

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here