Yalnizim, Gitmek istiyorum…

12
60

Canim sikkindi bu aralar… Kendi dünyamin çaresizligi içinde dalip gidiyordum… Bunlar yetmiyormus gibi, üstelik de yorgundum… Egilip de toplayamiyordum yerden kalbimin kirintilarini… Yillar öyle çok hirpalamisti ki benligimi… Evet, yorgundum, yasamaktan… Belki de yasam için savasmaktan.

Girdigim her savasi kaybetmek artik gururuma dokunuyordu. Önceden umursamazdim ama yaralarim arttikça canim daha çok yanmaya basladi. Canim aciyordu, kalbim agriyordu…

O kadar yalnizdim ki… Sanki dünyanin bütün yükü benim küçücük omuzlarima yüklenmisti… O yükü paylasabilecegim kimse yoktu yanimda. Peki ya neden? Dostlarim, kardeslerim ve sevdiklerim yanimda olmadan yasamanin ne önemi vardi ki? Onlar olmadan ben bir hiçtim…

Yine de bir seyler beni yasamaya zorluyordu. Bir tarafim her seyi birakip kaçip gitmek istiyordu buralardan, sonsuza dek… Ama diger tarafim bu sehri terk edip gidemiyordu. Sanki eger gidersem bu sehre ihanet edecekmisim gibi…

Peki, bu sehir bana yeterince ihanet etmemis miydi? Bütün anilarim geçmiste kaybolup gitmisti. Bu sehir benim hayal gücümü kisitliyordu… Umutlarimi bir bir yok etmisti… Hayallerim, anilarim ve umutlarim birden yok olunca, düslerim de kalmamisti geride… Bu sehir bana sadece aci vermisti… Benim artik aciya verecek bir seyim kalmamisti, mutluluktan alacagim vardi…

Ancak seçenegin kalmadiginda çaresizsindir… Benim bir seçenegim bile yoktu. Çaresizdim iste…

Kendime yalan söyledigimden beri kimseye tam anlamiyla güvenemiyordum… Yalanlar… Her tarafim yalan olmustu… Beynim bile yalan söylüyordu bana. Hayatin her seye ragmen güzel olduguna dair kendime yalanlar söylemekten bikmistim artik… Adi üstünde iste, hepsi yalan di… Her seye ragmen, hayat güzel degildi… Benim için hayat umut dolu hayal kirikliklarindan ibaretti…

Aci ve hiçbir sey arasinda seçim yapmam gerekmis, ben de hiçbir seyi seçmistim. Hiçbir sey.

Zaman geçiyordu… Imkânsiz göründügü zaman bile… Hatta saatin her tik tak edisi insanin canini acitsa da… Yavas yavas geçiyordu saniyeler… Yalpalayarak ve sessizliklerin içinde sürünerek… Ama bir sekilde geçiyordu. Benim için bile…

Hayat her seyimi elimden almisti… Gülümsemek bile zor geliyordu artik bana… Bir arkadasim Gülümsediginde gözlerinin içi gülüyor, gözlerin tipki bir yildiz gibi parliyor demisti… Ben artik gözlerimin parladigini bile hissedemiyordum…

Kumbaramda artik küçük mutluluklar biriktiriyordum, ileride benim de büyük bir mutlulugum olmasi için…

Haykiriyordum… Ama kimse duymuyordu ya da duymazliktan geliyordu… Herkes mi sagirdi? Beni duyabilecek kimse yok muydu?

Bütün sorularim cevapsiz kaliyordu… Hayat aslinda bir soru degil miydi? Benimkinin cevabi ise tam anlamiyla bir karanlikti…

Ruhum dalgalaniyor, duygularim birbirine çarpiyordu…

Cümlelerim yavas yavas tükeniyordu…

Simdi…

Susma zamani…

HANDE ARIK

12 YORUMLAR

  1. Çaresizssizseniz, çare sizsiniz demis bir akilli hakikatende öyle insan kendini çaresiz histtettigi an çaresiz olmasa dahi öyle oluyor olaylar hep aksine gidiyor ama illaki de ipin ucunu birakmiyacagim derse kesinlikle çaresizlik diye bisiy kalmiyor ortada, insan kendi kendinin ilacidir, kesinlikle susma zamani degil tam tersi kendini mutlu edecek seylerin pesine düsme zamani ne kadar susarsan o kadar dibe batarsin bende bi aralar bu duygulari yasiyodum bende susuyodum sonradan farkina vardimki susmak bazi seylerin çözümü olmuyormus geç olmadan sende farkina varmalisin.

  2. evet haklisiniz susmak çogu zaman derde çare olmuyor ama insan elinde olmadan istemeden susuyor. bazense susmak karsindakine verilecek en güzel ve anlamli cevap olabiliyor…

  3. Serkan 🙂
    Çaresizseniz ..Çare sizsiniz .
    Öyle zor anlar olur ki insanin gözü dostunu fln görmek istemez yanlizlik bazi durumlarda daha güzel bence insan kendi sorunlarini kendi çözebilir 🙂

  4. ''dost'' bu kelimenin varliklari benim dünyamda öylesine az ki… yalnizligi da severim tabii ama insan çok yalniz kaldigi zaman yalnizlik delirtebiliyor..

  5. sevgili Büsra ne yazik ki katilmiyorum. Yukaridaki anlatimdaki gibi bir hissiyat (bana göre) bir dostla daha kolay asilabilir.

  6. hande hanim zeynep benim ismim.k.adim seymen dir.yaziniz çok düzgün,anlam yüklü olmus.aslinda okuduktan sonra yorum yaptim kendimce.yasadiginiz farkli biseyler var galiba.amacim tabiki bitakim cümlelerim ile size tesir etmek de degil.kesinlikle iyi,iyi,iyi demekle olmuyor.bazen hayattan beklenen seyleri bazi insanlar söyleyemiyor.iste düsündügümüz tek sey susmanin iyi oldugudur,sonrasinda.tabi sizinde dediginiz gibi susmamiz sanki herseyi kabullenmemizin habercisi oluyor.nasil düzeltecegimize gelince ,sikilarak hiçbir zaman diyorum maglesefki.bazi huylarin insanlara dogustan verildigini varsaydim diyeyim.bu benim için (kendim için tabiki)teselli sözleriide degil.gerçegin içinde kabul ettigim bir yalan.size iyi aksamlar diliyorum.çizimleriniz çok çok güzel.mutlak sizde çizimlerinize layik bir güzelliktesinizdir.esen kalin…….

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here