Yap Boz Ruhum

10
117

Çiktim içimden merhaba demek için hayata. Gökyüzü rengini karartti. Beyazimdan ekleyip açtim koyulugunu kararmis gökyüzünün… Çok koyu renkleri sevmem de… Rahat hissettirmez kendimi bana kararmis renkler… Giyindim üstüme eskiden kalma aydinlik yüzlü pelerinimi… Hani rüzgâr estiginde uçusan, savrulan ama sevgisi hep üzerinde kalan… Böylece basladim yürümeye…

O da ne?

Kararsiz, tutarsiz, güvensiz bir gölge… Uzattim ellerimi tutmak, dokunmak istercesine… Günes tam üzerimizde… Tüm sicakligi ve etrafi yakan isisi ile dolastik bir müddet, sessiz ve anlamsiz bu gölgeyle…

Gökyüzü yeniden rengini koyulastirdi. Ben beyazimdan ekleyip açmak istesem de o kara rengi, o inadina karardi. Nafile çirpindim durdum, geçenin kararli siyahina yetmedi beyazim… Bu karanlikta gölge(m) kayboldu. Öyle ya isik olmadan gölgeler yasar mi ki?

Oysa uzanip yüregine, söyle bir esneyip uyumak istiyordum.

Ne garip ben hiç uyumam ki!

A.Ö

10 YORUMLAR

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here