Yasamak Dokunur Adama…

0
16

Sen bir sonbahar sabahi içime çektigim toprak kokusu

Aglamakli nisan yagmuru, ürkütücü gök gürültüsü

Ve nefes alma büyüsü

Sen yoksun…

Haziranda durgun bir deniz kadar mavi ve mahcup içimdeki çocuk

Bir ölmek dügümlenmis kaburgamin soluna

Bilhassa sana yazilmis ve yazilacak olan bütün siirlerde artik bir muamma

Çatirdayan kalp atislari akabinde yikilmis bir sehir

Gönül enkazinin ölü sevdalilari

Cam bugusunda yürek kesen isimler

Yar diline sarmas dolas ustura agzi keskin kelimeler

Askin atar damarini kesmek için bilenmis

Yürek kan içinde …

Gözünün degdigi yerde ki karanlikta ölen benim

Ölen benim ölmekten öte

Tenhasinda çocukluk gezmelerin, bütün el ele tutusmalarin mahrem tadiyla

Düsürürüm aski avuçlarimdan ulu orta

Yar bitigim, bitmisim, bitmisiz…

Can öldü artik yasayacak sanma

Ölmek kolay ölmek kolay da

Yalniz yasamak dokunuyor adama…

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here