Yaz Gecesinin Kar Firtinasi..

6
91

Üsüyorum. Bir hayli… Bu yaz gecesinde içimin derinliklerinden gelen bir soguk. Bir kar firtinasi sanki. Benlikten uzak bir benin içimde debelenmesiyle açiga çikan bir tipi sanki. Buz gibi. Kendi dünyamin kutuplarindaymisim gibi ayni. Günessiz geçen 6 ayin içinde debelenip duruyor gibiyim. Yildizsiz bir gökyüzü var üstümde. Kapkara, uçsuz bucaksiz…

Yapayalnizim dünyamda ve kutuplarimda. Insanlari geçtim, ne hayvanlar var yalnizligimi paylasan ne bitkiler. Bazen yildizlar olurdu, parlak parlak bir sürü yildiz. Bazen yanip sönen gezegenler olurdu. Bu gece yok hiç biri. Sadece karanlik yanimda. Sadece karamsarlik ve yalnizlik.

Bu gece… Bu gece çok bos kalbim, ruhum, kutuplarim, dünyam, gökyüzüm… Kimse yok bu gece. Bir Allah’in kulu yok. Ben de üsüyorum bir basima kendi kardan barakamda (Baska zaman olsaydi belki kardan bir satom olurdu, lakin bugün barakayi bile zor yapiyorum).

Yaz gününde ki bu kar firtinasina- ya da yalnizlik tufani mi demeli?- pek bir hazirliksiz yakalaniyorum. Ne tutabilecegim bir el var bu tipide kaybolmamak için, ne de sarilabilecegim bir beden var bu amansiz soguklarda isinabilmek için. Yalnizligimin omzuna kafami dayayip uyumaya çalismaktan baska hiçbir sey de yapabildigim yok zaten.

Eldekiyle idare edip mutlulugu arayisa geçiyorum tam da su anda. Kendi omuzlarima sarilmis, kafami yalnizligima dayamisken. Olmayan mutluluga coskuyla kosmaya basliyorum. Her zaman ki gibi: bir umut!

6 YORUMLAR

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here