Yoklasmak…

6
7

Olsa olsa essiz bir ustayim ben,

Bir sanattir her seferinde ölümün varliginla dans edebilmek!

Ince ince isleyerek örüyorum dantel gibi seriyorum düsünceleri,

Her yere buluyorum, her defa ölmeye adim atip

Geri dönüyorum…

Yasamimda derinlesen çatlaklar olustumu,

Kirli bakimsiz insanlar zihnime yapistimi,

Küsümsenmeyecek bir arzu hissediyorum ölüme…

Bir sakin caddenin sokaginda bir kuytu evde

Bir kuytu evin parmakliksiz hapishanesinde,

Agirlasan agdali gecenin sessizliginde,

Gidiyorum, gidiyorum, gidiyorum…

 

6 YORUMLAR

  1. Böyle karamsar siirimsi bir yorumu, böyle umut içeren (algilama ile sorunum yoktur umarim) bir görsel ile sirinlestirmek sanirim çok ayri bir yetenek:)

    tesekkürler…

  2. insanlar mutlak deger içinde yasiyorlar biliyormusun deliseyim… mutlak deger içinde biz biz yapan olgular durur, artilarimiz ve eksilerimiz, tabularimiz, sinirlarimiz… ama bir gün mutlak deger disina çikarildigimizda herkes aynidir… herkes sadece insandir… bunun diger adida ölümdür…

    genede mutlak yasam içinde uzun yillar varolalim, dis dünyaya uzanmak istesekte esitlik düzeyinde , bence daha tanik olunucak bir çok olgu, sasilacak bir çok olay, ve kesfedilecek bir çok hayat var

    kalemine saglik…=)

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here