Yoklugunu öptüm…

2
82

Kelimelerim kan revan içinde, yüregim yorgun gözlerim solgun. Notalari öksüz bir sarki gibi agliyorum bulutlarin koynunda ve kimseler görmesin diye, gözyaslarimi kaldirimlara siliyorum mürekkebimle yikamiyorum hasretinin karanlik duvarlarini.
Gözlerimi kapattim geceye siirlerimi hecelerinden vurup topragin beyaz sayfalarina uzaniyorum bulanik sularda yikiyorum kan çanagi olmus gözlerimi hasretin düserken avuçlarima, mor tonlari giydiriyorum aciyi emen dudaklarima, sessizlige bürünmüsken sevda, baharda filizlenen taze dallardan daragaçlari sunuyorum yüregime, yoklugunu öperken dudaklarindan pusular kuruyorum aldigim her nefese yoklugunda vuslatlari öper gibi, karanliklari öpüyorum adini ezberlettigim dudaklarimla…

2 YORUMLAR

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here