Yüklemsiz Kaldi Hepsi

1
77

Kulaklari(n) m çinliyor, bak! 
Varmis bir sesi, 
Meger sessizligin. 

Kimin, neyin garezidir bilmem. 
Astarini yirtiyorum her gecenin. 
Aydan daha aydin bir sabaha zuhur eden, 
Sessizlik zifirisi, 
Diri diri gömdügü(n) m, 
Çehresiz her cesedim. 
Zemberegi kopuk bir ezgi mi olmali, 
Nefti ömrüme yegâne emanetin? 

 

 

Kandil isiklari esliginde, 
Çokça tutuklaniyorum görüntüme… 
Gözlerim bile yesil bakmiyor, bak! 

 

Sözlerine harmanlanmis cografya çizdim. 
Tek solukla içime çekmisken, 
Ihalesi olmayan mutluluklari, 
Manani sirtlandigim gibi birakiyorum yere. 
Hafifliyorum… 
Bir ‘ben’ kalmasi gerekirken geriye, 
Onca benden, ‘biz’ kaliyor. 
Sonra utaniyorum… 
‘Yanimda durmasindan utaniyorum gölgemin! ’ 

 

 

Firtinanin sogugundan firar eden gözyasim haykiriyor, bak! 
Umudu çoktan silinmis yüregin, 
Gelin olmus cümlelerini. 

Ah o yemyesil cennetimi, 
Ölü kentler üstünde yüzdüren hikâyem! 
Kuramadigim cümlelerin sonuna yakistirdigin ünlemini, 
Müspet bir karanligin yirtmacina tikasim geliyor. 
‘Hayati hala memleketi kadar yesil saniyor’ 
Hakeza. 
Boslugumda artik saganak yagmurlar yeseriyor. 

 

 

 

Iki igreti hayatmisiz biz, bak! 

O kadar uzakmis ki; 
Ismimle ismin, 
Hayatimla hayatin arasindaki mesafe. 
Bir minyatürün sanatini bozan gölgede bozulurmus her sey. 
Bozdum… 
Bozuldum… 
Gölgen gölgeme degdi; 
Yok oldum! 

 

 

‘Gözlerin’ 
‘Gülüsünü astigin bahçen kadardir.’ 
Neye güldüysem biraktim; 
Yüklemsiz kaldi hepsi…

1 YORUM

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here