Zamansizima…

0
31

Kisik bir sesle çalan radyodan odama sizan inc bir siir; Zamansizima!

Sordu sair; özlemek neden yorar bu kadar?

Biraktim elimdeki bütün isi, bütün yollarimi düsündüm, yürüdügüm ve kostugum… Hepsi sana çiksin istedim. Yollarimi sekiller verdim, sekil verememisken kalbime!

Soluma yatsan da kalsan öylece, sonra da rüyama gelsen, uyusak saatlerce, günlerce…

Seninle saatlerce susarak kalabilirdim dediginde, susup saatlerce dinleseydim sessizligini, neler söyledigini, izleseydim bir sahika edasindaki gözyaslarini, dalsaydim, dip baligi olarak kalsaydim akvaryumunda, doganda…

Kalbim rutubetli, hasta ediyorum artik giren herkesi! Inançsizim artik yarinlarima, mevsimlerim diye birsey yok ki nasil olsun ben hep sonbahari yasarken!

Yasananlari nasil yok sayabilirim ki, nasil üstünü örtebilirim, hangi güç, hangi el, hangi beden engel olacak ki, sasar miyim ben de tarihe gömülen saiir gibi?

Zamansizim, sana kiziyorum. Neden çikmadin takvimlerime zamaninda, neden kitaplarini dökmedin önüme, neden bakamadim o en derin gözlerine, neden zamansizim neden?

Zamansizim, sensiz uzak kaldim bütün akreplerden, yelkovanlardan, dilimlerden…

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here