Zorunda miydik be dostum?

10
106

 

Bir süredir rüyamda görmüyordum seni.  Seni en son rüyamda gördügümde bir ay önceydi ve iki hafta boyunca her rüyamda seni görür olmustum. Öyle ki her aklima gelisinde yüzünü görebilmek için uyur olmustum. Her uyuyusumda da istisnasiz seni gördüm rüyamda iki hafta boyunca. Seninle konusmadigimiz son 17 ayin özlemini bir nebze olsun bastirmistim bu sayede.

 

            Dün gece yine rüyamda gördüm seni. Çogunlukla giydigin gibi siyah giymistin. Kaküllerin yine uzundu ve yine parmagimla oynamak geldi içimden. Yine kirmiziydi yanaklarin, kirmizi olduklarini söylesem yine eskisi gibi gülmeye baslayip daha da kizaracaktin, öyle ki sinir olup yine eskisi gibi kollarimi çimdirirdin ama demedim; demedim ki anin büyüsü bozulmasin. Baktim yüzüne, gözlerinin içine baktim. Doyasiya baktim ama hiçbir sey demedin sen, sasirdim. Gerçekte olsa gözlerinin içine az bir bakisim kizdirirdi seni. Sonra durdum, özür diledim. Diyecek pek bir sey de bulamadim ya aklima gelen her seyi siraladim, sense boynuma sarildin. Sasirdim, mutluydum ama hiç beklemiyordum ve zaten bu sasirmislik hemen etkisini gösterdi, kollarin boynumdayken bayildim. Sen agir agir uzaklastin, yüzünde daha önce hiç görmedigim bir gülümseme vardi. Sen fazla uzaklasmadan ben kendime geldim, yanina kostum ve sanki aramizda hiç kirginlik olmamis gibi devam ettik yolumuza.

 

            Sonra ayni rüyayi defalarca gördüm. Sonrakilerin ilkinden tek farki hiç birinde boynuma sarilmayisin ve bunun yerine her seferinde basit bir “Önemli degil.” deyisinle durumu toparlamandi. Bunun disinda sen hep ayni sendin, bakislarin yine insanin içini isitan, yanaklarin yine öpülesi, durusun yine saglam. Uyandiktan sonra anladim ki ben ne kadar ugrassam da unutamam seni. Sesin, yüzün beynime öyle bir kazinmis ki bir buçuk yildir sesini hiç duymama ve elimde bir fotografin bile olmamasina ragmen simdi yüzün gözümün önünde sesin kulaklarimda.

 

            Seni unutmak mümkün degil, mümkün degil ya niye gerek duyuyorum ben buna? Niye böyle olduk biz? Niye ben seninle oldugum zamanlarin kiymetini bilemedim? Niye sen bu kadar hassastin? Niye seni kirmaktan hiç çekinmedim? Niye daha senin degerini anlayamamisken defalarca bana sans verdin? Niye hiç birini kullanamadim? Niye seni gerçekten sevebilecegimi hiç düsünmedim? Niye, niye, niye ?…

 

            Ben zorunda miydim seni böylesine kirmaya? Ve sen zorunda miydin belki de ölmüs olmani tercih edebilecegim kadar degismeye? Zorunda miydik, zorunda miydik be dostum?…

 

Bugün biraz gerginim yine
Sesim degisik gelebilir biraz
Ama sen anlarsin
Bana katlanirsin
Tuhaf laflar edebilirim
Seni belki üzebilirim
Ama sen susarsin
Çünkü beni tanirsin

Öyle çabuk kizma derdine
Bu kadar da kolay alinma
O zaman beni sana degil saril bana
Degismez huylar bilirsin
Bir kere de sen dene alismayi
Ben gögsüne yatarken öyle derin nefes alma

Bu ara ihtiyacim var sana
Ellerimi sakin birakma
Bana huzur veren tek yer senin yanin unutma
Gün varincaya kadar sabaha
Sakin hiç bir yere kalkma
Fazla bir sey istemem sadece dur burda

 

10 YORUMLAR

  1. Neden bilmem buraya yazmak istedim.Insan birisini sever ve nedene hiç ihtiyaci yoktur.Birisini sevmek için sebep gerekmez ki.Mesela yanagindaki yara izi baskalari için onu çok çirkin yaparken senin için mükemmmel bir çiçek gibidir.Baskalari onun sana uygun olmadigini söylediginde bunun ne kadar anlamsiz oldugunu düsünürsün çünkü onun varligi,nefesi sana hayat verir damarlarinda kanin çaglamasini ona borçlusundur.Iyi de neden bir süre sonra onda seni hayata baglayan tüm bu farkliligi degistirmek ister ve siradan insanlara benzemiyor diye yargilamalar baslar ki.Zaten baskalarina benzemedigi için sevmedin mi sen onu?Neyse iste .Aski gençlere biraktik çoktan ;ama bence Ferhat ile Sirin,Arzu ile Kamber,Leyla ile Mecnun,Mem u Zin..Sanirim hepsinde ortak özellik kavusamamak.Simdi asklar mesajla baslayip mesajla sona eriyor.Ne oldu askin derinligine.Ask kendini bir baskasinda yasamaktir.

  2. Ask bir aci, dostluk daha bir aci sanki. Sevmenin her halinde kaybetmek korkusu var ya kimi zaman da kaybettikten sonra seviyor insan. Hem kaybedince sevmeyi, hem de severken kaybetmeyi; kisaca ayni anda 2 sevdigini kaybediyor olmayi kolay hazmedemiyor insan.

    Sevgiler….

    • Ben dogrudan sormayi yeglerim.Bir de dogrudan anlatilmasini isterim.Eger sorun varsa çözüm de vardir.Ayni anda iki sevdigini kaybetmekten ne anlamaliyim? Ölüm mü yoksa sadece ayrilik mi?

  3. Aslinda kismen birisi ama ikisi de degil. Birisi yukarida bahsettigim kisi ve kalbini çok kirdigim için 1,5 senedir hiç konusamadik ki geçenlerde hiç bir sekilde barismak istemedigini söyledi ki bu kaybettikten sonra sevmek. Öteki taraftan gerçekten sevdigim bir insan daha var. Bana 7 ay önce lösemi hastasi oldugunu söyledi ve ben o günden sonra yasayip yasamadigimi bilemedim. Her sabah "Acaba hala hayatta mi?" "Acaba hayattaysa aci çekiyor mu?" "Çekiyorsa çok mu dayanilmazdir acaba?" "Acaba bugünü de tamamlayabilcek mi?" diye uyanirken geçen hafta ögrendim ki sadece yalan söylemis. Simdi kendisine hiç bir sekilde ulasamiyorum. Hangisi oldugunu siz seçin.

    • Ben hayati adimlarken yanimdan ayrilanlara  kaybettim gözüyle bakmiyorum.Adimlari benim adimlarimla uyumluyken güzel günler geçirdigim arkadaslarim bir gün uzaklasmissa elbette adimlarinin uyumlu oldugu baska dostlar bulmustur.Ben de adimlari benim tempoma ya da benim tempomun uyumlu oldugu yeni bir müzige kendimi kaptirmisimdir.Böylece hiç kimse hayatinizdan çekip gitmez.Kendinize bosuna acilar yaratmayin.Hayatin içinde yeterince var zaten.

  4. Hayata bakisiniz bana fazla olumlu geldi. Açikçasi bana hiç uymuyor. Kaybettigim ya da her hangi bir sekilde yollarimin ayrildigi bir sevdigim için üzülmüyeceksem fazla bencil olmaz miyim?

  5. Aslinda hak vermiyor degilim ya insan yalniz kalinca pek pozitif bakamiyor hayata. Yalnizligimi bile dogru dürüst yasayamazken, dostlarimiysa daha kazanmadan kaybederken pozitif olmayi ögrenemiyorum.

kanatsiz melek için bir cevap yazın İptal

Please enter your comment!
Please enter your name here